Właśnie dziś kiedy za oknem nieciekawa pogoda. Do tego głowa mnie boli a PKP mnie po raz „kolejny” zawiodło (a ja dlatego zawiodłam mojego klienta). Nie dam się złamać, nie dam zmarnować mojego czasu! I chociaż tu w tym moim malutkim blogowym świecie, napiszę Wam dlaczego?

Bo bycie złamanym to marnowanie życia.

Postanowiłam ten dzień poświęcić na naprostowanie paru spraw i spedzenia kreatywnego czasu z Kropką – co okazało się tak męczące dla Kropki, że śpi już od półtorej godziny.

Dawno, dawno temu – czyli jakieś kilkanaście miesięcy wstecz razem z moim mężem drogim drukowaliśmy znalezione w sieci motywacyjne teksty. Jeden z nich wygrzebałam kilka dni temu robiąc porządek w moich papierach.
Nie wiem niestety jakie jest źródło tego tekstu, ale jest on rewelcyjny na dzień taki jak dzisiaj.

Zawiera w sobie 15 tekstów do przemyślenia, dla Was wybrałam moje cztery ulubione. Oto one:
1. Ludzie złamani myślą, że wszystko jest zbyt piękne by było prawdziwe podczas gdy Wygrani myślą, że podjecie stałej pracy brzmi zbyt źle by było prawdą;
7. Złamani ludzie boją się innych podczas gdy Wygrani wierzą w innych i wiedzą, że ludzie są potrzebni do stworzenia wielkiego sukcesu.
9. Złamani ludzie cieszą się gdy dzień dobiega końca. Wygrani cieszą się, że dzień się rozpoczął.
10. Złamani ludzie myślą, że Wygrani mają szczęście. Wygrani mówią sobie że mają szczęście i pracują ciężej, by to stało się prawdą.

To tylko krótkie zdania ale cieszę się, że je odgrzebałam, bo powodują, że od razu nabieram wiatru w żagle. Jedyne czego mi brakuje to dobrze ten wiatr wykorzystać.
Ciągły rozwój!

Image: djcodrin / FreeDigitalPhotos.net

W ostatnim czasie, gdzie bym nie poszła wokół pełno osób niekompetentnych. I tak zaczęłam zastanawiać się nad proporcjami. Stawiałam na to, że jedna na pięć osób w danej dziedzinie rzeczywiście mi pomoże. Pomyliłam się…

Kilka miesięcy temu zaczęłam robić statystyki jak wygląda to w rzeczywistości i co się okazało. Średnio jedna na 9-10 osób, ma rację i pomoże mi rozwiązać mój problem. Oznacza to, że jeżeli idę do urzędu i zadaję urzędnikowi-specjaliście pytanie odnośnie np. przepisów które weszły kilka miesięcy temu (przepisy środowiskowe) to jeżeli Pani lub Pan udzieli mi porady jak daną sprawę załatwić, to nie mam żadnej pewności, ze jeżeli przyjdzie do mnie kontrola to nie okaże się, że dany urzędnik nie miał racji. Zdarzyło mi się nawet w przypadku urzędników, ze pokłócili się na dany temat. Co na pierwszy rzut oka wydawało mi się śmieszne, później jednak wraz z refleksją przyszła obawa, czy daną sprawę realizuję zgodnie z prawem i czy nie grozi nam kara, której wielkość może nas pogrążyć.
Ogłaszam więc wszem i wobec, że w tym kraju ilu urzędników tyle interpretacji, pozostaje czekać na pierwsze rozprawy, by później powoływać się na jej wyniki.
W tym kraju trudno nie być przestępcą! Nawet jeżeli z wszystkich sił starasz się robić wszystko zgodnie z prawem, to i tak może się okazać, że jesteś przestępcą a co najmniej popełniasz wykroczenia!
Wracając, jednak do moich statystyk, z lekarzami nie jest lepiej. I chyba pora pogodzić się, że te proporcje dotyczą każdej dziedziny życia i gospodarki .
Smutne lecz prawdziwe!
Sami sprawdźcie!

Image: healingdream / FreeDigitalPhotos.net

W ostatnim czasie pracuję nad kolejnym moim pomysłem. Próbuję się przekonać czy ma on sens. Inwestuję swój czas, wysiłek i pieniądze po to by sprawdzić czy to o czym myślę jest potrzebą ludzi.

Moje pragnienie powodzenia jest duże, ale czy wystarczy mi sił i tego pragnienia, czasu i cierpliwości, nie wiem.

Wiem, że walczę o to by na papierze wszystko się kalkulowało. Inaczej nie ma to sensu. Nie jestem aż takim ryzykantem, nie mam juz 19 lat, wiele czasu i świadomości, że jeżeli coś się nie powiedzie to rodzice mi pomogą. Moja Rodzina – ta która stworzyłam z moim mężem – to moja odpowiedzialność, i muszę to wszystko dzielić przez trzy. Mam gorsze chwile, wtedy myślę sobie, że powinnam była siedzieć na mojej ciepłej posadce, a nie mieć wieksze pragnienia. Świat pełen jest ludzi którzy chcieli – a nie wyszło.

Ja jestem kobietą – żoną i Mamą. I muszę działać tak-by nikt tu nie ucierpiał – ani ja, ani moja rodzina!

Pragnienie to za mało – kiedy chodziłam do szkoły muzycznej – nauczyciele mówili, że talent to mało, potrzebne jest 10% talentu i 90% pracy, by ten talent doskonalić. Teraz powiedziałabym, że potrzebne są jeszcze dwie rzeczy – umiejętnść bycia odpornym na porażki i wiara w siebie. O przychylności świata czyli o zwykłym szczęściu juz nie wspomnę!

Trudny czas. Walczę!!!

Ostatnio wraz z moim mężem byliśmy odwiedzić pradziadków naszej Kropki, a że Kropka uwielbia jazdę tramwajem takim też pojechaliśmy niedzielnym popołudniem.

Tata Kropki siedział z nią na miejscu siedzącym a na jednym z kolejnych przystanków wsiadła starsza Pani o kulach. Myślę, że miała dobrze po 70, może nawet bliżej 80. Tato Kropki chciał Pani ustąpić miejsca – posadził więc ją w wózku, a ja w tym czasie zaprosiłam Panią, by usiadła sobie na tym miejscu.
Na co Pani odrzekła, że lepiej żebym ja sobie usiadła, albo mąż z powrotem z naszą Kropką, bo – i tu Pani bardzo mnie zaskoczyła : „ja to przynajmniej mam dobrą emeryturę a Państwo nie będą mieć nic!” Właściwie nie wiedziałam co odpowiedzieć. Pani po chwili zaczęła mówić że nasz kraj jest niestety rozkradziony i, że Kropka bedzie musiała spłacać zadłużenie naszego Kraju więc lepiej żebysmy sobie teraz posiedzieli – choć chwilę.

Muszę przyznć, że było to ogromne zaskoczenie, bo w naszej rodzinie nikt  w tym wieku nie jest uświadomiony na temat finansów naszego kraju. Właściwie to nie ma się co z tego cieszyć. To tylko suchy fakt. Ważne byśmy my jako młodzi ludzie byli tego wszystkiego świadomi. Inaczej nawet sami nie będziemy w stanie tak sie zorganizować, by mieć jakis pasywny dochód, lub być na tyle zabezpieczonymi by dać radę po prostu żyć. A już dzisiaj przecież pracujemy na jutro!

Taka myśl na dzisiaj

Image: healingdream / FreeDigitalPhotos.net

Tę książkę w naszej biblioteczce mamy już dosć długi czas, ale mimo wszystko nie potrafiłam się przekonać by o niej napisać.

Sama nie wiem dlaczego…

To zbiór różnych ludzkich historii (przede wszystkim ludzi sukcesu), które pokazują, jakie sytuacje i jak wpłynęły na nich i co oświeciło tych bohaterów w dążeniu do swoich celów.

Podtytuł książki to „Jak prosić o to, czego się pragnie?” I dla mnie była to ważna wskazówka. Pamiętam, że kiedy byłam mała nauczyłam się nie prosić, tylko czekać aż ktoś, coś zaproponuje. Wiele takich sytuacji przypłaciłam późniejszym niezadowoleniem. Uważałam, że odmawiać – np podwiezienia przez znajomych – należy tak długo aż tak na prawde siłą zaciagną Cię do samochodu . Przecież miałam swoją dumę – no i często z tą duma jechałam do domu autobusem nocą.

Później poznałam mojego męża – który wyznawał prostą zasadę – mów co myślisz i proś jeśli czegoś chcesz. Wiele razy niosłam ciężką walizkę i czekałam kiedy w końcu mi ją weźmie. No kiedy. Pewnego więc razu kiedy już bardzo się zdenerwowałam – no bo przecież widzi, że się męczę, zapytałam go czy w ogóle interesuje się mną. Odpowiedział, że owszem, ale o co mi chodzi. Tu zaczęła się moja długa wyliczanka ile to razy nie zwracał na mnie uwagi, że wszystko muszę mu mówić. Był zaskoczony, myślał, że gdybym chciała to po prostu bym mu dała moja walizkę. Póniej nastąpiła dłłłługa rozmowa podczas której zrozumiałam go. Od tego czasu staram się robić co myślę i choć wiem, że pewne konwenanse trzeba respektówać, tomimo wszystko jeżeli ktoś mi coś proponuje a ja chcę z tego skorzystać to po prostu mówię: „Dziękuję za propozycję bardzo chętnie skorzystam”. Przecież jeżeli ktoś nie chciałby mi tego proponować po prostu by tego nie zrobił. A jeżeli w swoim postępowaniu jest nieszczery niech więc poniesie konsekwencje swojej propozycji. Nie można przecież liczyć na to że ktoś odmówi.

Wracajac więc do książki uczę się prosić – codziennie.

A książka warta choć przejrzenia – bo historii tu naprawdę wiele. Podzielone są na działy i kroki w uczeniu się proszenia.

Sami przeczytajcie

„Znajdujemy to na co jestesmy zaprogramowani„… Inaczej mówiąc samosprawdzająca się przepowiadnia, ma wielkie znaczenie w naszym życiu. Jeżeli szukasz pracy znajdziesz ją, jeżeli będziesz szukał okazji też ją znajdziesz.

Najtrudniej zmienić coś jeśli wyrosło się w danym systemie. Staje się on dla nas naturalny i nie wiadomo jak możnaby zmienić ten system-Kiyosaki podaje tu przykład swojego Ojca który bardzo chciał zmienić system edukacji, ale nie wiedział jak tego dokonać, to jakby patrzeć przez lupę na las. Przygladasz się szczegółom nie widząc, że problem tkwi w całości a nie w szczegółach.

Jedną z ciekawszych rzeczy, które odnalazłam w tej ksiażce jest tekst z artykułu USA Today – Nie taki łatwy pieniądz, gdzie analityk Danny Sheridan obliczył szansę zdobycia miliona dolarów na siedem różnych sposobów, co bardzo mnie zaciekawiło. A mianowicie:

1. Posiadanie małej firmy                      1:   1 000
2. Praca dla firmy internetowej,
   która stała się spółką akcyjną          1:   10 000
3. Oszczędzanie 800$ miesięcznie
   przez 30 lat                                            1:   1 500 000
4. Wygrana w teleturnieju                     1:   4 000 000
5. Wygrana w automatach kasyna     1:   6 000 000
6. Wygrana w loterii                               1:   12 000 000
7. Odziedziczenie miliona$                  1:   12 000 000

I jeszcze parę myśli:

Bank – jeżeli starasz się o kredyt, nie poprosi cię o świadectwo, a nawet jeśli masz na nim same „szóstki” bank nie udzieli ci kredytu – nie marz o tym nawet, bank będzie interesował się Twoimi wynikami finansowymi!

Kiyosaki pisze też tu o systemie trzech świnek skarbonek, który warto dzieciom wprowadzić, Kropka jest jeszcze za mała, ale może za pare lat:)
Świnki:

1. Dziesięcina
2. Oszczędności (tak by mieć na pokrycie wydatków całego roku)
3. Inwestycje

Płać najpierw sobie!

Mimo iż, uważam, że książki Kiyosakiego są „napompowane” to dają one wiele do myślenia, rozszerzają perspektywę. Pomagają pozbyć się lupy, przez którą czasem patrzę na mój las.

Nie wnikam też w prawdziwość historii z książek, bo znalazłam informację o tym, że jego wyniki finansowe są nieprawdopodobne, ale o tym może kiedyś, już nie dziś.

Ja nigdy nie uwierzę, że coś takiego mogło się wydarzyć.

Historia napisała się jednak sama, nie pytajac nikogo o zdanie,  na zawsze zapisała w nas dzień 10 kwietnia 2010r. jako dzień smutku i bólu straty osób ważnych. Ważnych dla Narodu ale przede wszystkim ważnych dla bliskich i Rodzin z którymi dzielili te najprostrze smutki i radości. Życie wielu ludzi w jednej chwili złamało się na pół. Bardzo boleśnie.

Przez wydarzenia w Smoleńsku ja także się zatrzymałam. Jednak chęć życia, rozwoju i pokazywania Kropce Świata jest we mnie silniejsza niż żałoba. Każda żałoba musi się skończyć. Inaczej jaki sens miałoby nasze życie?

Przecież z bólu i w bólu nie można iść do końca własnego życia. Każdy z nich miał plany, jednak to my zostalismy tutaj by realizować nadal nasze plany, wplatając w swoje życie pamięć o nich i o tym, co było celem ich życia. Może dowiedz się więcej o tych, którzy tam zginęli, może będziesz miał siłę i motywację do tego, by zrealizować także któreś z ich marzeń. Marzeń, których niestety nie zdążyli zrealizować.

Odpoczywajcie w pokoju!

Wdrożyłam w moje życie kilka stałych punktów dnia – dzięki nim wiem co jeszcze dziś mam do zrobienia i ile zadań mi jeszcze pozostało.

Wzięłam się też za realizację mojego pomysłu nieoznaczonego żadna literką

Pomysł jest prosty i dla mnie przyjemny, ale wymaga dobrej organizacji i bycia dla siebie na co dzień wymagającym (żeby nie napisać upierdliwym) szefem.

Jakieś trzy tygodnie temu zabrałam się za planowanie i co… I tylko mój ukochany Mąż powiedział: „Działaj, bo jeżeli nie zaczniesz dzisiaj to w połowie kwietnia obudzisz się z ręka w nocniku„. Kilka dni temu zapytał co słychać i stwierdziłam, że… nic, niby coś robię, ale bez planu, bez mierzalnego planu, dzięki któremu będę widzieć czy dane zadania zmierzają ku mojemu celowi.

Część wczorajszego dnia poświęciłam więc na wdrażanie konkretnego planu, w zasadzie przy konsekwentnym jego wykonywaniu efekty powinny przyjść już w ciagu miesiąca.

Nie wiem dlaczego tak się opierałam. Czemu uciekałam?

Teraz konsekwencja działania jest najważniejsza!

Kolejna z serii książek Roberta Kiyosaki. I kolejne niesamowite historie z życia rodziny Kiyosakich.

Kilka haseł i informacji wartych zapamiętania, przemyślenia i sprawdzenia. Jak chociażby ta, by dziecko miało w swoim życiu kilka recept ma sukces.

Jednak cała książka, jest napisana w duchu amerykańskim – wszystko jest napompowane – przynajmniej takie mam odczucie czytając już kolejną książkę. Mimo wszystko warto ją przeczytać - przemyśleć – jak najbardziej da do myślenia rodzicom, którym na sercu leży przyszłość własnych dzieci.
Co prawda książka bardziej dotyczy dziecka od mniej więcej 9 roku życia, ale stwierdziłam, że parę sentencji muszę już zastosować w naszym życiu rodzinnym.

Ważną dla mnie uwagą okazała się ta, że wielu rodziców zwraca swoim dzieciom uwagę, że powinny się uczyć, a sami jako rodzice nie kształcą się, nie rozwijają.

Sprawa, która mnie poruszyła to fakt, który mogłam odnieść do swoich własnych obserwacji. Kiedy chodziłam do szkoły nie byłam wybitną uczennicą tylko taką „czwórkową„. W mojej nietypowej klasie było kilka osób typu: „zawsze ma najlepszą ocenę„, kilka: „pięknie przygotowanych” większość takich jak ja i parę osób które: „robiły doły„.

Teraz po 10 latach od skończenia szkoły widzę jak potoczyły się losy tych osób, a trzeba tu zaznaczyć, że cała moja klasa poszła na studia! I to rzeczywiscie niewiarygodne że, osoby przecietne robią karierę – raczej na etacie, lub oprócz etatu próbuja swoich sił np w biznesie, co więcej jedna z osób „robiących doły” robi zawrotną karierę w branży muzycznej – mimo tego, że nauczyciele te osobe przekreślali, że nie poradzi sobie w życiu. Natomiast te osoby „szóstkowe” zniknęły – grzecznie studiowały na np dwóch kierunkach a teraz pracuja jako nauczyciele w zwykłej szarej szkole – tak to też piękne, ale to im inni nauczyciele wróżyli piękna karierę. Czyli okazuje się, że dla mojego pokolenia nie sprawdziła sie recepta moich rodziców.

A świat rozwija się coraz szybciej dzięki szybkiemu przepływowi informacji, internetowi. Już myślę o tym, że moja recepta może nie mieć w ogóle zastosowania dla Kropki – i znów okazuje się, że trzeba patrzeć na przód i przewidywać, co nie jest łatwe.

Pamiętam w dzieciństwie miałam koleżankę – bardzo rzadko bawiłyśmy się razem, ale mimo wszystko o paru rodzinnych sprawach wiedziałam. Razem przystępowałyśmy do Pierwszej Komunii, jej ojciec (lokalny milioner) wykupił rozpadający się budynek po hotelu, urządził tam aptekę nazwaną jej imieniem – pamietam jak wtedy mówiła, że ojciec chciał, by została mgr farmacjii – a miałysmy po 8 lat! Będąc nastolatką buntowała się przeciw temu, ale ostatecznie skończyła farmację i jest teraz właścicielką tejże apteki. I mimo, iż wydawało mi się, że przeciez decyzję powinna należeć do niej, to zapewnił jej tzw dobry start – orientuje się w tym czym zarządza a do tego, może sprawdzać swoich pracowników. Ewentualnie w gorszym czasie sama może prowadzic tę aptekę.

Swoją drogą z tego upadajacego hotelu jej ojciec zrobił mini biurowiec z przychodnią – w ten sposób zapewnił sobie też dopływ klientów do apteki. Cztery piętra pokoi hotelowych przerobionych na biura – małe i duże. Miasto zmieniło centrum i dzięki temu budynkowi dzielnica też zyskała nowy wyraz. To był strzał w 10.:)

Kiedy mieszkaliśmy w tym mieście – sami wynajmowaliśmy tam biuro.
I tak z opisu książki zrobiły się moje przemyslenia
W takim razie część druga juz niedługo.

Kilka miesięcy temu – jak wiecie – wróciliśmy już całą Rodziną do Wrocławia. Od tego czasu moje życie znów płynie piękniej:).
Ale nie o tym dzisiaj… W związku z powrotem mam wokół siebie więcej ludzi z podobnymi zapatrywaniami na życie, z różnymi celami, ale jest ich o wiele więcej;) Oprócz tego zaczęłam interesować się giełdą i forexem – w ramach mojej finansowej edukacji, i o forexie chciałabym dzisiaj napisać.

Niewiele wiedziałam na ten temat – jedynie mój szwagier grywał czasem na forexie i różnie to z tym wygrywaniem bywało. A ja chciałam zrozumieć, sprawdzić jak funkcjonuje rynek walut.
Założyłam rachunek demowy, grałam na nim na początku na czuja – nawet wtedy miałam mały dreszczyk emocji, później trochę poczytałam – skonfrontowałam to z informacjami od męża, który też poszukiwał informacji na ten temat. Gdy grałam – wygrywałam – rzeczywiście miałam wyczucie , a mój mąż zaczął grać systemami – robił wykresy, czytał na bieżąco co dzieje się na rynkach światowych i niestety – z jego wynikami finansowymi było trochę gorzej. A ja dalej na czuja lepiej na tym rachunku demowym wychodziłam.

Trwało to kilka tygodni, ale szczerze powiedziawszy czytając informację na temat zamykania zlecenia i innych problemów które moga pojawić się na prawdziwym rachunku podczas gry – stwierdziłam, że aż taką hazardzistką nie jestem. W tym czasie szwagier dzięki systemowi opracowanemu przez znajomego znów stracił dosyć duże pieniądze. Zaczęłam się więc zastanawiać…
I mimo tego, że znalazłam systemy dzieki którym zawsze coś wygrasz, stwierdziłam, że forex to w tej chwili miejsce nie dla mnie, w dodatku zabierało mi to sporo czasu. I był to czas, który mogłam lepiej spożytkować.
Zrezygnowałam więc póki co z grania – obserwuje kolejne poczynania mojego szwagra, no i zobaczymy, jak to z nim będzie.
Chciałam więc podzielić się swoim bardzo laickim i krótkimi, aczkolwiek doświadczeniami w tym względzie, ale cieszę się, że spróbowałam. W tym wypadku wolałabym powierzyć pieniadze specjalistom, na mniejszy procent.
A jak z Waszymi doświadczeniami w tym względzie?

Image: Michal Marcol / FreeDigitalPhotos.net